“Shit geen wifi, geen tv”

Drie weken geleden kreeg ik de vraag om te helpen assisteren bij de NLP Practitioner opleiding gegeven door Robin Stevens.

Deze NLP opleiding bestaat uit 7 dagen achtereen gesloten van 10:00u tot ongeveer 17:00u. De opleiding zou gegeven worden in een hotel in Ermelo, voor mij dus een reden dat ik op zoek ging naar een verblijfplaats in de directe omgeving.

Super enthousiast dat ik was keek ik meteen op internet op zoek naar een chalet om daar te verblijven zodat ik niet iedere dag heen en weer hoefde te reizen, geen last zou hebben en file maar vooral dat ik daar helemaal kon zijn. Ik had een chalet gevonden 10 minuten fietsen van het hotel waar de opleiding gegeven zou worden. Ik dacht: “yes super, dat is echt top. Dan neem ik de hond mee want dan is de oppas daar ook voor geregeld.” En ondertussen zag ik mezelf al lopen door de ruime en groene bossen van Ermelo. Al wandelend over het verharde pad, hier en daar wat gekraak wanneer je weer op een dennenappel stapt. Al luisterend naar de bladeren die een hoop geluid afgeven wanneer er weer een briesje wind voorbijkomt. En zodra ik aan deze gedachte voorbij zag komen voelde ik mezelf relax en ontspannen en had er direct onwijs veel zin in!

De dag voor aanvang van de opleiding vertrok ik op zondagmiddag richting Ermelo omdat ik wat meer tijd voor mezelf had zodat alvast kon wennen aan een andere en voor mij nieuwe omgeving. Misschien klinkt het wat vaag maar je kent vast dat gevoel wel dat je ergens aankomt en het voelt nog niet helemaal als dat je er echt bent ofzo… En dat je soms pas na een aantal dagen dat je er bent denkt van: “oh ja dit is fijn, nu ben ik hier” en dan kan het opeens voelen als “thuis”. Ik was een half uur later dan afgesproken aangekomen bij het huisje. Maar gek genoeg boeide mij dat niet heel veel omdat ik tegen de eigenaar had gezegd: “ik ben er rond 1600u” ipv om 1600u. Gek hoe dat werkt eigenlijk, dat 1 zo’n klein woordje al zo verschil kan maken of dat je relaxed of gestrest aankomt.

Alsdus ik kwam relaxed aan en ik zag een jongeman met een vriendelijke glimlach op zijn gezicht naar mij toekomen en liet mij het huisje zien en vertelde daarbij nog een aantal dingen die wel handig waren om te weten. Een korte meeting was het maar soms is dat meer dan genoeg, hij gaf mij de sleutel van het huisje en vertrok weer op zijn brommer. Eigenlijk altijd wanneer ik een huisje huur ga ik op verkenningstocht.

Ik kijk echt in alle kastjes en laadjes. Alles wat maar open kan trek ik open om te zien wat er allemaal te beleven valt. In dit huisje was het mij al vrij snel duidelijk dat er niet veel heel spannends te vinden was. Sterker nog ik keek om mij heen in het huisje en ik zag een bank en een zo’n klein eiken tafeltje voor 4 personen maar waar je in werkelijkheid eigenlijk maar met z’n tweeën kan zitten, je kent het wel. Maar he geen tv! Shit ok en nu?

Nu ben ik geen voetbalfan maar als Nederland tijdens het EK speelt wil ik dat toch echt wel zien! Al is het dat ik even ben afgeleid na een intensieve trainingsdag waar nu eenmaal veel gebeurt, je allerlei sensaties in je lijf voelt en je bij de deelnemers ziet dat ze een persoonlijke transformatie doormaken.

Dus ik zei tegen mezelf: “ok geen tv is even kut maar ik heb mijn ipad mee en dan kijk ik gewoon voetbal op een klein schermpje, dus het valt eigenlijk best mee” En ja hoor zie ik op mijn telefoon dat er geen wifi is, net nu ik mijn onbeperkt internet abonnement heb omgezet naar een beperkt abonnement. “shit!!! dit is echt kut! En nu?” dacht ik.

En voor een moment voelde ik me echt heel erg eenzaam, alsof ik alleen in Ermelo was en ik voelde me zo sneu en zielig en alleen dat ik alles in mijn hoofd haalde om maar ergens wifi vandaan te krijgen, hoe bizar is dat! Ik zag het al helemaal voor me dat ik dan maar het wachtwoord ging vragen bij de buren die een beveiligd wifi verbinding hadden. Of dat ik dan maar f#cking veel geld zal gaan betalen aan de mijn telefoonabonnement omdat ik dan de hoeveelheid internet mb’s overschreden zal hebben.

En het gevoel van eenzaamheid begon langzamerhand over te gaan in paniek en toen zei ik tegen mezelf: “stop!, doe even heel snel normaal nu!” en ik hoorde dat zinnetje nogal streng tegen mij gezegd worden. Ik stond stil en dat ene stemmetje dat eerst steng was begon te lachen waardoor ik meteen in de lach schoot en ik stond voor een fractie van een seconde even buiten mezelf.

Ik zag mezelf daar hoe ik allerlei manieren probeerde te vinden om wifi te krijgen. En doordat beeld in mijn hoofd begon ik alleen maar meer te lachen en ik zei weer tegen mezelf en alleen dan nu met een lachend stemmetje: “doe even normaal, je kan toch wel een weekje zonder wifi?” En hoe meer ik naar dat stemmetje dat nog meer en harder begon te lachen luisterde, hoe relaxter en hoe meer ik mij ontspannen begon te voelen. Na 8 dagen zonder wifi en tv heb ik de verbinding in mezelf teruggevonden, dat is de echte verbinding.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Het Laatste Nieuws